ગુજરાતી કાવ્યો

મારે ચાંદાના ઘેર જાવું - કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ

http://www.gurjardesh.com — Wed, 13 Dec 2006 16:59:00 GMT

મારે ચાંદાના ઘેર જાવું,

મારે આકાશે અંબાવું.

હળવે રહીને રાત પડે

ક્યાં આંખોનું મીચાવું!

પવન તણી પાવડીઓ પહેરી

ઓઢું હું પીછાં રૂપેરી

ભીનાભીના વાદળ વચ્ચે

હાં, જઇને હું ભીજાઉં.

ટમકે જે તારા અંધારે

ગણી ગણી એ વિણવા મારે

લાલ મજાની દોર લઇને

માળા હું જ ગૂથાવું

નથી શકતો - બરકત વિરાણી "બેફામ"

http://www.gurjardesh.com — Sun, 15 Oct 2006 04:21:00 GMT

જીવન ને સ્વપ્ન માનું છું, મગર ત્યાગી નથી શકતો,
છું એવી જાગ્રુતિમાં કે વધુ જાગી નથી શકતો,

ફુલો વચ્ચે ઓ માર પ્રાણ, વાયુ જેમ ફરજે તું,
કે વાયુને કોઈ કાંટો કદી વાગી નથી શકતો,

જગતને તેજ દેવા હું સુરજની જેમ સળગું છું,
છે એક જ દુઃખ કે હું સુખના દિવસ માગી નથી શકતો,

અલગ રાખી મને મુજ પર પ્રણયના સૂર ના છેડો,
વીણાનો તાર છૂટો હોય તો વાગી નથી શકતો,

બૂરાઓને અસર કરતી નથી સોબત ભલાઓની,
ફૂલોનો રંગ કાંટાને કદી લાગી નથી શકતો,

ગુમાવેલા જીવનનાં હાસ્ય તો પાછાં મળે ક્યાંથી ?
જમાનાએ લૂંટેલા અશ્રુ પણ માગી નથી શકતો,

ગમે ત્યારે ગમે ત્યાં મેઘ વરસી જાય છે જગમાં,
રુદન ને કાજ કોઈ પણ નિયમ લાગી નથી શકતો,

જગતના ઘાવ સામે તું અડગ થઈને રહે "બેફામ"
કે પર્વતને કોઇ પથ્થર કદી વાગી નથી શકતો.

જિંદગી- ‘સૈફ’ પાલનપુરી

http://www.gurjardesh.com — Tue, 10 Oct 2006 17:10:00 GMT

અમારી જિંદગીનો આ સરળ સીધો પરિચય છે,
રુદનમાં વાસ્તવિકતા છે – ને હસવામાં અભિનય છે.

તમે આવો તો એને પણ જરા ઠપકા સમું લાગે,
આ મારું મન, ઘણાં વર્ષોથી મારામાં જ તન્મય છે.

તને મળવાનો છું હું એટલે હમણાં તો ચૂપ છું પણ
ખુદા તારા વિશે મારાય મનમાં સ્હેજ સંશય છે.

મને જોઈ નજરને શું સિફતથી ફેરવી લ્યો છો !
તમારી તો ઉપેક્ષા પણ ખરેખર બહુ કળામય છે.

હવે ક્યાં આગ્રહ છે કે ‘સૈફ’ સાકી હો મદિરા હો,
હવે તો શાંત ખૂણો પણ મળે તો એ સુરાલય છે.

શરત્પૂર્ણિમા -કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ્

http://www.gurjardesh.com — Fri, 06 Oct 2006 12:38:00 GMT

નિશા નિર્ઝરી નિર્મલ નભ થકી ઉજ્જ્વલ આ

અરે, રાત્રી લુપ્ત, ઝળહળ અભિભૂત ધરણી

પ્રસારી પૂંજી આભે ગગનવિહારી ઝળળતો

અને તેજે સૌમ્યા ધવલ વિભાવરી મહકતી

વહાવે આભેથી શતશત શશી શીત લહરી

શું આ શર્વરી શોભિત અક્ષત શ્વેત શશિયરે

ઊગી ઊભો કેવો મસરિક ભણી ઇન્દુ હસતો

સર ઉત્ફુલ્લિત, ઉત્પલ રજનીકર નિરખી

ઝિલાયાં વેરાયાં રજનિકિરણ અંજલી થકી

અનુરક્તા પ્રુથ્વી અનુપમ ગ્રહી તેજ મલકે

રહી સંતૃપ્ત અમૃતમય થઇ આજ વિલસી

દિસે સ્નાતા સ્નિગ્ધા શુભ્ર શીતલ સ્ફટિક જલ શી
પ્રવાસી પૌર્ણિમા શરદ અવતરી સ્વર્લોકથી

જીવ્યો છું - ઘાયલ

http://www.gurjardesh.com — Mon, 25 Sep 2006 18:05:00 GMT

શબ્દની આરપાર જીવ્યો છું
હું બહું ધારદાર જીવ્યો છું

સામે પુરે ધરાર જીવ્યો છું
વિષ મહી નિર્વિકાર જીવ્યો છું

ખુબ અંદર બહાર જીવ્યો છું
ઘૂંટે ઘૂંટે ચિક્કાર જીવ્યો છું

મધ્યમાં જીવવુ જ ના ફાવ્યુ
હું સદા બારોબાર જીવ્યો છું

મંદ ક્યારેય ન થઇ મારી ગતિ
આમ બસ મારમાર જીવ્યો છું

આભ ની જેમ વિસ્તર્યો છું
સતત અબ્ધી પેઠે અપાર જીવ્યો છું

બાગેતા બાગ સુર્યની પેઠે
આગમાં પૂરબહાર જીવ્યો છું

હું ય વરસ્યો છુ જીવનમાં
હું ય બહુ ધોધમાર જીવ્યો છું

આમ ઘાયલ છુ, અદનો શાયર પણ
સર્વથી શાનદાર જીવ્યો છું

ગરબો શિર ધરિયો -કીર્તિદા બ્રહ્મભટ્ટ્

http://www.gurjardesh.com — Fri, 22 Sep 2006 11:59:00 GMT

ઢોલી તારા ઢોલીના ધબકારે

ગોરી ઘૂમીઘૂમીને ગાય

ગરબો શિર ધરિયો

ગોરી તારા ઝાંઝરના ઝણકારે

ગરબો રણઝણ રણઝણ થાય

દીવડો ઝગમગિયો

ગરબે ઊતર્યાં રે આકાશ

શિરે તારલિયો અજવાસ

નીરખી ચાંદલિયો હરખાય

આંગણ અવતરિયો

ગોરી તારી તાલીઓના તાલે

ઝીંણાં ચાંદરણાં પથરાય,

સરખી સહિયર ઝીલતી જાય

લેતી ઘુમ્મરિયો.

ગોરી તારા ઢોલના ધબકારે

ગોરી ઘૂમીઘૂમીને ગાય

ગરબો શિર ધરિયો.

સગપણ -પ્રબોધ જોશી

http://www.gurjardesh.com — Sat, 16 Sep 2006 16:06:00 GMT

અમે મોર હોઈએ તો -
અમારાં ખરેલાં આંસુ વીણજો

વાદળ સમા તરતા પ્રસંગોને
અમે બોલાવશું -
તમે વરસજો.

આવતા ભવે
આ અધૂરી મૂકેલી કવિતાની
છેલ્લી પંક્તિ થઈ
તમે આવી ચડજો.

સુરતી ગઝલ - મનહરલાલ ચોકસી

http://www.gurjardesh.com — Thu, 14 Sep 2006 15:36:00 GMT

ઝોલે ચઈડું મન પછી ઊંઈઘું નહીં,
કામ હારું કોઈ પણ કઈરું નહીં.

ઓટલા ડા'પણની ડાળે હ્ળવળ્યા,
હાવ હારું કોઈ પણ હમજ્યું નહીં.

એક હેરીમાં ઉત્તું સપનું સરસ,
પણ કોઈના ધ્યાનમાં આઈવું નહીં.

કૂતરાની જેમ હઉ ભાગી ગિયા,
કે મહાણે કોઈ પણ થોઈભું નહીં.

લો, જુઓ આવી ગિયો છું બારણે,
ઢોરને ખીલા વિના ચાઈલું નહીં.

માણહાઈ ચેહ પર જોઈ છતાં,
ચૂપ થઈ બેહી રિયા, બોઈલું નહીં.

ક્યાં જીવાય છે - સૈફ પાલનપુરી

http://www.gurjardesh.com — Thu, 07 Sep 2006 21:27:00 GMT

ફુલ કેરા સ્પર્શથી પણ
દિલ હવે ગભરાય છે,
એને રુઝાયેલા ઝખ્મો
યાદ આવી જાય છે,
કેટલો નજીક છે
આ દુરનો સંબંધ પણ,
હું રડું છું એકલો એ
એ એકલા શરમાય છે.
કોઈ જીવનમાં મરેલા
માનવીને પુછજો,
એક મૃત્યૃ કેટલા મૃત્યૃ
નિભાવી જાય છે.
આ વિરહની રાત છે
તારીખનું પાનું નથી,
અહીં દિવસ બદલાય
તો આખો યુગ બદલાય છે.
એક પ્રણાલીકા નિભાવું છું,
લખું છું 'સૈફ' હું,
બાકી ગઝલો જેવું
જીવન હવે ક્યાં જીવાય છે.

ખોબો ભરીને અમે - જગદીશ જોષી

http://www.gurjardesh.com — Wed, 30 Aug 2006 20:34:00 GMT

ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં
કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં.

ખટમીઠાં સપનાઓ ભૂરાં ભૂરાં
કુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાં
અમે ધુમ્મસના દરિયામાં એવાં ડૂબ્યાં.
કે હોડી-ખડક થઈ અમને નડ્યાં.

ક્યાં છે વીંટી અને કયાં છે રૂમાલ?
ઝૂરવા કે જીવવાનો ક્યાં છે સવાલ?
કૂવો ભરીને અમે એટલું રડ્યાં
કે ખોબો ભરીને અમે મોહી પડ્યાં.